Book tour z "Gdyby książki mogły zabijać"!

Kryminał na talerzu to dla mnie samej miejsce magiczne - to nie tylko przestrzeń, gdzie w przyjaznych warunkach gadamy sobie o książkach, ale także daje mi możliwość fizycznego podsuwania Wam ciekawych czytelniczych pozycji. I przyznam, że dawno tam mocno nie cieszyłam się na wysłanie książki w świat, jak cieszę się teraz - może to dlatego, że to powieść tak oryginalna, tak inna od tego, co każdego tygodnia zalewa nasz rynek? Po prostu nie mogę się doczekać, kiedy pojawią się pierwsze opinie z book touru z "Gdyby książki mogły zabijać", który startuje właśnie teraz! 

A dla kogo jest to książka? Dla tych, co lubią się podczas lektury solidnie pośmiać! Autorka wpadła na rewelacyjny pomysł połączenia dwóch gatunków: komedii romantycznej z kryminalną i zrobiła to w taki sposób, że wyciągnęła z obydwu gatunków najczęściej powtarzane motywy i schematy i cóż... dobrze się z nich śmieje! A jednocześnie otula fajnym przesłaniem i wszechobecną miłością do książek, w której jest miejsce na akceptację każdego gustu literackiego - nie ważne, co czytasz, ważne, co z tych lektur dla siebie wynosisz. Uwielbiam tę książkę! I mam nadzieję, że Wy też ją pokochacie :)

Więcej o niej możecie poczytać w mojej recenzji - klik!, a tu możecie zobaczyć, jak fajnie została wydana: rolka IG - klik!, rolka FB - klik! 

Zasady uczestnictwa w book tourze:

1. Książkę możecie trzymać maksymalnie 2 tygodnie od daty jej otrzymania, później wysyłacie ją dalej (adres kolejnej osoby otrzymasz ode mnie lub bezpośrednio od kolejnego uczestnika)
2. Recenzję/opinię/film (zależy gdzie się udzielacie) proszę zamieście maksymalnie do 3 tygodni od daty otrzymania książki. Oznaczcie mój blog/IG/FB oraz Wydawnictwa Albatros w swoim poście, wykorzystajcie któryś z hasztagów: #kryminalnatalerzu, #kryminalnatalerzupoleca, #czytajzkryminalnatalerzu, a jeśli platforma, na której publikujecie, na to nie pozwala, to po prostu wspomnijcie, że jest to książka czytana w ramach book touru organizowanego przez kryminalnatalerzu.pl. Możecie też oznaczyć autorów i autorki antologii - na pewno będą chcieli poznać Wasze wrażenia!
3. Książkę możecie wysłać pocztą, kurierem, paczkomatem – jak Wam i odbiorcy najwygodniej, ważne, żeby przesyłka miała numer, by się nie zgubiła! Jej numer po wysłaniu od razu koniecznie wyślijcie do mnie!
4. Książka jest do Waszej dyspozycji – możecie po niej pisać (doradzam, by używać czegoś wyraźniejszego niż ołówek), zakreślać, zaznaczać. Proszę jednak o jej poszanowanie, czyli bez gniecenia i rozrywania 😉
5. Zostawcie w książce po sobie ślad – z przodu książki przygotuję do tego miejsce oraz wkleję małą mapkę, na której oznaczymy trasę książki – nie zapomnijcie dorysować swojego punkcika! Będę mogła sobie później powspominać! 😊
6. Do wysyłanej paczki dorzućcie coś od siebie (herbatkę, coś słodkiego czy tym podobne przyjemności), tak by kolejnemu uczestnikowi było miło.

Zgłaszać się możecie w komentarzu pod postem tu na blogu, pod postem na IG i FB oraz w prywatnych wiadomościach na IG i FB oraz mailowo: kryminalnatalerzu@gmail.com. Kolejność uczestnictwa zapisywać będę według kolejności zgłoszeń (oczywiście później uczestnicy mogą dogadać zmiany w kolejności między sobą).

Listę uczestników zapiszę w tym poście w przeciągu najbliższego tygodnia, wtedy też książka ruszy w podróż, ale listy uczestników nie zamykam, można zgłaszać się także w trakcie trwanie book touru. Zastrzegam sobie jednak możliwość zamknięcie listy, w chwili kiedy liczba uczestników przekroczy 30 osób.

W book tourze nie będą uwzględniane osoby, które trzy razy przekroczyły terminy wysyłki książki lub trzy razy nie wystawiły opinii w moich wcześniejszych BT.

Zachęcam też do udostępniania wiadomości o book tourze na swoich profilach - wystarczy, że udostępnicie post o bt, który ukazał się u mnie na IG i FB, a także do polubienia profili wydawnictwa i moich własnych 😊

W razie pytań jestem dostępna na IG i FB oraz oczywiście mailowo.

Serdecznie zapraszam do zgłoszeń, a uczestnikom życzę przyjemnej lektury!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Gra w chowanego" Chris Carter

Autor: Chris Carter

Tytuł: Gra w chowanego

Tłumaczenie: Paweł Cichawa

Data premiery: 14.10.2026

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 512

Gatunek: thriller

 

Przez siedemnaście lat Chris Carter był autorem tylko i wyłącznie serii kryminalnej z Robertem Hunterem - w tym czasie napisał i wydał trzynaście tomów, dzięki którym zyskał ogromną rzeszę fanów na całym świecie (wydawany jest w ponad 30 krajach, ilość sprzedanych egzemplarzy przekroczyła 4 miliony, jest też częstym gościem szczytów list bestsellerów). A jednak w końcu przyszedł ten moment, kiedy Hunter dostał chwilę wytchnienia - autor zdecydował się przerwać swoją rutynę pierwszą osobną powieścią z serią niezwiązaną – to właśnie thriller „Gra w chowanego”. Jak sam zdradza podczas spotkań autorskich - ten pomysł przyszedł do niego … we śnie. A w jego przypadku o sen jest trudno, autor nie ukrywa, że od lat zmaga się z bezsennością, której nabawił się jeszcze w Stanach Zjednoczonych, pod koniec XX wieku, kiedy pracował jako psycholog kryminalny. Podczas swojego niedawnego pobytu w Polsce Carter zdradził też, że tom czternasty z Robertem Hunterem jest już napisany, więc jego wydania możemy spodziewać się w przyszłym roku, nie wyklucza też, że jeszcze kiedyś napisze coś od serii niezależnego, choć na razie nie ma nic konkretnego w planach. Na ten moment wszystkie jego książki, które ukazały się na rynku anglojęzycznym, wydane zostały również w Polsce.

 

Stany Zjednoczone, sąd w stanie Massachusetts. Właśnie trwa rozprawa Nelsona Stewarta, którego żona Samantha oskarżyła o przemoc domową i znęcanie. Po ostatnim, wezwanym w trybie pilnym świadku, Nelson nie ma wątpliwości - jego szanse na wygranie sprawy zmalały do zera. Problem w tym, że sam uważa, że jest niewinny.

Jednak Sam wcale się tak nie zachowuje. Jej łzy, jej strach wyglądają na jak najbardziej prawdziwe, zdjęcia jej siniaków też. Groźby, jakie pod jej adresem Nelson wykrzykuje po skazaniu, przekonują ją ostatecznie - to nie koniec, musi uciekać, musi zmienić tożsamość, bo choć mąż trafi za kratki, to nie jest jednoznaczne z zapewnieniem jej bezpieczeństwa. Nelson ma przecież gruby portfel i znajomości, dzięki którym faktycznie może ją znaleźć, skrzywdzić, zemścić się za to, co właśnie ośmieliła mu zrobić. Jego reputacja legła w gruzach, jego majątek przeszedł na nią. To nie jest coś, co mógłby puścić płazem i Samantha dobrze o tym wie - rusza więc w trasę, by zgubić tego, kto ją szuka… Kto okaże się w tej grze lepszy? Ten kto szuka, czy ten kto się chowa?

 

Książka rozpisana jest na 109 krótkich rozdziałów, które w większości pisane są z perspektywy Sam w narracji trzecioosobowej czasu przeszłego. Akcja powieści rozgrywa się w przeciągu kilku lat, w większości toczy się linearnie, tylko kilka rozdziałów to retrospekcje, które pozwalają poznać czytelnikowi przeszłość głównej bohaterki. Styl powieści jest prosty, język użytku codziennego, bywa, że pojawiają się w tekście przekleństwa, nie są one jednak nadużywane, raczej zawsze są stosowne do sytuacji. Dialogi prowadzone są sprawnie, choć z dwie rozmowy z początku powieści wydają się niepotrzebnie szczegółowe, pisane ewidentnie po to, by czytelnik mógł dostać pełną potrzebną wiedzę, która pozwoli mu gładko wejść w opisywane sytuacje, co trochę odbiera im wrażenie realności. Ogólnie jednak książkę czyta się niesamowicie lekko, szybko, czytelnik nie musi się wysilać, by tekst zrozumieć i nie pogubić się w tej opowieści.

„(...) nienawiść potrafi zbliżyć ludzi i stworzyć o wiele silniejszą więź niż jakakolwiek miłość, to smutna prawda o człowieku.”

Intryga powieści zaskakuje. Z jednej strony to książka kompletnie różna od tego, co Carter dostarczał nam w serii z Hunterem - nie jest to kryminał, a thriller, nie ma więc śledztwa i brutalnych, krwawych zbrodni, a raczej gra psychologiczna, manipulacja czytelnikiem, który szybko zaczyna mieć wątpliwości czy to, co rozegrało się na sali sądowej faktycznie oddało to, co działo się w małżeństwie Sam. Z drugiej jednak strony, z biegiem lektury da się wyczuć dokładnie tę samą przebiegłość, jaką autor ujawnia w serii z Hunterem, są pewne twisty, które doskonale do tego, co do tej pory napisał, pasują. A jednak, choć może się momentami wydawać czytelnikowi, że przejrzał autora, jego intrygę i pomysł na powieść, to gwarantuję, że wcale tak nie jest, a stopień skomplikowania zagadki i zwrotów akcji, jakie się pod koniec pojawiają, wzbudzają duży podziw! W tym momencie nie przeszkadzało mi kilka romansowych scen, nie przeszkadzał twist łatwy do przewidzenia, bo cała powieść okazała się naprawdę sprytnie zbudowaną intrygą, która sprawnie manipuluje uwagą czytelnika, a co więcej, wpleciony jest w nią dość gorzki, choć prawdziwy obraz świata współczesnego, który tak łatwo mami, tak łatwo odciąga uwagę od tego, co naprawdę ważne.

„(...) ludzie potrafią dostrzec tylko decyzje, które podjąłeś, a nie wybory, jakie ci dano.”

No właśnie, jednym z najważniejszych zagadnień powieści, jest manipulacja. Tytułowa gra, w której wygrywa ten, kto okaże się sprytniejszy, kto potrafi lepiej przewidzieć ruch przeciwnika. Autor świetnie rozpisał postacie, których krzywdy przeszłości uwiarygodniają ich aktualne postępowanie. Zemsta, czyli to, o co w pewnej mierze toczy się gra, wywodzi się z niezasłużonej krzywdy, więc z biegiem lektury pojawia się pytanie: kto tak naprawdę jest tym złym, a kto jest ofiarą? Czy w ogóle w świecie pełnym skrzywdzonych ludzi możliwy jest tak czarno-biały podział?

„(...) dostrzegła w nim autoportret Betsy, która ze wszystkich sił próbowała uchodzić za silną i szczęśliwą, choć los zdążył ją już tak mocno doświadczyć. Mówiąc najprościej, ten jasny, zewnętrzny pancerz nie zdradzał rozdzierającego ją od środka bólu, lęki ani mroku. Najbardziej niesamowite okazało się jednak to, że płótno Betsy nie opowiadało wyłącznie o niej samej. Pokazywało cały świat takich jak ona (...).”

Problem z tą powieścią jest tak, że tak naprawdę nie można o niej powiedzieć prawie nic, by nie naprowadzić na któryś z twistów, a więc nie pozbawić czytelnika frajdy z odkrywania tej skrupulatnie usnutej intrygi i emocji, jakie się z tym wiążą. Może jeszcze tylko wspomnę o tle - skoro Sam rusza w trasę, to czytelnik razem z nią może zwiedzić co najmniej kilka różnych miast Stanów Zjednoczonych i dość charakterystyczne punkty na mapie. Gdzieś po drodze przewija się muzyka, sztuka, gdzieś łączy się świat osób żyjących skromnie i tych obrzydliwie bogatych, gdzieś przewijają filmy i seriale. Każdy taki detal nie tylko dopełnia powieść, ale i w pewien sposób oddziałuje na czytelnika, sprawia, że postacie stają się bliższe, a więc późniejsze twisty szokują tym bardziej - mnie na przykład z jednym było naprawdę trudno się pogodzić, było mi smutno, że prawda okazała się inna niż myślałam.

„Metropolia jest jak zderzenie równoległych światów, generuje chaos, ale też pozwala niesamowicie się odprężyć. Na jednym końcu uderza snobizmem z najwyższej półki i astronomicznymi cenami, na drugim zaś oferuje coś przeciwnego za niewielkie pieniądze.”

I na tym zakończmy recenzję “Gry w chowanego”. To powieść, w której autor mocno bazuje na psychologii świata i postaci, na pojęciu manipulacji i tego, jaką rolę odgrywa w życiu tak naprawdę każdego z nas. Fabuła wynosi ją na skrajnie wysoki poziom, który dostarcza czytelnikowi świetnej, łatwo przyswajalnej rozrywki, a równocześnie nie jest ona prosta i tak zwyczajnie rozrywkowa, jak może się wydawać. Mimo że dopatrzyłam się w historii pewnych ułatwień dla czytelnika, przysłowiowego wyłożenia kawę na ławę, mimo że było w niej kilka scen romansowych, czego nie lubię, to jednak ostatecznie uchylam przed autorem ronda kapelusza - to solidny thriller pełen zwrotów akcji i gorących emocji, który zwiódł mnie co najmniej kilka razy, a finał przyniósł dużą satysfakcję. Tak, Carter jak najbardziej powinien pisać nie tylko serię z Hunterem, ale i osobny thrillery! Czekam na więcej!

 

Moja ocena: 8/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Sonia Draga.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Rytuał" Adam Nevill

Autor: Adam Nevill

Tytuł: Rytuał

Tłumaczenie: Robert J. Szmidt

Data premiery: 14.10.2026

Wydawnictwo: Mova

Liczba stron: 400

Gatunek: thriller / horror

 

Polski czytelnik długo się naczekał na prozę tego autora! Brytyjski twórca horrorów Adam Nevill dopiero dwadzieścia dwa lata po swoim debiucie pojawił się na naszym rynku książki. Jego pierwszym tytułem przetłumaczonym na polski jest “Rytuał” w oryginale wydany w 2011 roku, który sześć lat później doczekał się ekranizacji na Netflixie. To trzecia jego powieść z trzynastu, jakie na ten moment wydał, pierwsza z dwóch, które doczekały się filmowej ekranizacji, choć już teraz wiadomo, że w przygotowaniu są kolejne. To też jeden z jego głośniejszych tytułów, za które został w swojej karierze nagrodzony.

Wiele lat wcześniej, zanim zajął się pisaniem powieści zawodowo, uczestniczył w procesie wydawniczym - był redaktorem, co z pewnością pomaga mu teraz w zarządzaniu własnym wydawnictwem, gdzie w ramach selfpublishingu od 2019 roku wydaje własne książki.

 

Wrzesień, północ Szwecji. Choć od zakończenia studiów minęło już piętnaście lat, to Luke, Dome, Hutch i Phil nadal utrzymują z sobą kontakt - nie na tyle bliski, by rozmawiać codziennie, ale wystarczający, by razem wybrać się na krótki, tygodniowy urlop. I tak z Londynu przylecieli do Parku Narodowego Muddus, przez który zamierzają wędrować kilka dni. Problem w tym, że już po pierwszym dniu dwóch z nich niespecjalnie do dalszej wędrówki się nadaje - Phil ma stopy całe w pęcherzach, Dome nadwyrężył coraz mocniej puchnące kolano. Te fizyczne przeszkody zmuszają ich do zmiany planów - decydują się pójść skrótem, przez las, by jak najszybciej dotrzeć ponownie do cywilizacji. Gdyby tylko wiedzieli, co spotka ich po drodze… Makabryczne szczątki na wpół zjedzonego zwierzęcia powieszone na drzewie to dopiero początek horroru, który na nich w głębi lasu czeka. Horroru, z którego nie wszyscy wyjdą żywi.

„— To może niedźwiedź?

— Niewykluczone. Choć te, które występują tutaj, są za małe, aby być groźne. Jak się jakiś pojawi, zaklaszcz w dłonie.

Luke wysilił wyobraźnię, ale nadal miał pod powiekami obraz zwalistego misia — żaden mały nie chciał mu się objawić.”

Książka podzielona jest na dwie części: Pod szczątkami i Na południe od Edenu i jest to podział znaczący, gdyż jasno wprowadza granicę pomiędzy dwoma rodzajami grozy. Części rozpisane są na prolog i numerowane rozdziały (jest ich w sumie sześćdziesiąt dziewięć), które liczą po kilka stron - rozdziały w pierwszej części są nieco krótsze niż te w drugiej. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie czasu przeszłego, początkowo narrator obserwuje na równi czworo bohaterów, by z biegiem czasu skupić się na perspektywie Luke’a. Styl powieści jest lekko stylizowany - autor (bo zakładam, że to za nim poszedł tłumacz) posługuje się zwrotami, których nie używa się na porządku dziennym (np. świeczki stanęły w oczach, współspacz), co z początku może wprowadzać czytelnika w poczucie konsternacji, kiedy jednak jasne staje się, że to zabieg specjalny, zaczyna nadawać powieści starodawnego klimatu. Jako że od początku jest jasne, że nie jest to horror bezkrwawy, to i niektóre opisy bywają dosadne, przerażające bądź makabryczne - narrator czytelników nie oszczędza, bezwzględnie relacjonuje najgorszą obrzydliwość i robi to w sposób dosadny często nie przebierając w słowach. Jako że jest to powieść, w której postacie postawione zostają w sytuacji ekstremalnej, to naturalne wydają się przekleństwa w dialogach - choć sama jestem na to wyczulona, tu nie miałam wrażenia, że są zbędne, wykorzystywane niepotrzebne. Szkoda tylko, że w polskiej wersji wkradło się tyle literówek, momentami miałam wrażenie, że do druku poszedł tekst bez ostatniej korekty.

„Czuł, jak przestaje być sobą; z człowieka, którym był, pozostał tylko instynkt i strach.”

Wspomniałam o dwóch rodzajach grozy, jakie autor zawarł w jednej powieści. To bardzo ciekawy zabieg! W pierwszej części lęk narasta z poczucia niesprecyzowanego zagrożenia - czworo bohaterów czuje, że coś za nimi chodzi, coś ich obserwuje, coś wydaje dziwne dźwięki, ale co? Czy na pewno to się dzieje, czy może ich zmęczenie wędrówką, coraz większe rozdrażnienie i frustracja wpływają na ich zmysły i projektują na otoczenie, do którego żyjąc w mieście przecież nie przywykli? W końcu wędrując po głębokim lesie, który pamięta czasy sprzed kilkuset lat, w który ludzka ręka nie ingeruje, łatwo jest dostrzec pomiędzy drzewami coś, czego naprawdę nie ma… Tu każda złamana gałązka, każdy szelest może wywołać strach, zmylić zmysły. Autor świetnie z tego korzysta od początku wzbudzając w czytelniku niepewność, lęk i strach. Wraz z biegiem lektury te emocje się zagęszczają, zagrożenie robi się coraz poważniejsze, a postacie coraz mocniej wyczerpane…

„Chyba na podstawowym poziomie mamy zaprogramowane, gdzieś w głębi gadziego mózgu, żeby bać się lasu. Ale chodzi o coś więcej. Od chwili, gdy do niego wkroczyliśmy, czuję, że ten strach jest uzasadniony.”

Ta część jest też bogata w refleksje na temat życia, ścieżek jakie obieramy, rozczarowań, jakie kolejne lata nam przynoszą. Trzech z czterech bohaterów ruszyło na wędrówkę po to, by zapomnieć o problemach, jednak nie tak łatwo zostawić je za sobą - przez to emocje w postaciach buzują, a każde kolejne niepowodzenie po drodze sprawia, że konflikt w grupie narasta. Z czasem jednak zmienia się perspektywa - te okropne życie, jakie wiodą na co dzień, zaczyna wydawać im się dobre i bezpieczne, zaczynają dostrzegać to, co mieli, w dużo cieplejszych barwach. Bo czy punkt widzenia nie zależy od punktu siedzenia? To warte podkreślenia refleksje, bo niosą emocje, jakie z pewnością od czasu do czasu czuje każdy z nas.

„— To wszystko, od czego chciałem uciec na tydzień? Z radością bym do tego wrócił. Wariactwo. (...)

— Też doszedłem do ściany. Całe moje życie… Od dawna… — Z trudem rozciągnął w uśmiechu drżące wargi. — Rozczarowanie to dla mnie stan permanentny. Tylko dlaczego dostrzegam dobre strony właśnie teraz?”

Druga część powieści to już całkiem inny horror. Tu zagrożenie to nie dzikie bestie i gęsty, mroczny las, a drugi człowiek. Człowiek, który pod wpływem własnych ideologii, własnych marzeń, skrajnych pragnień czy potrzeb może okazać się śmiercionośnym narzędziem. W tej części autor korzysta ze skandynawskich, dawnych wierzeń i mocno popuszcza wodze wyobraźni (w moim odczuciu może i było momenty, w których popuszcza je trochę za mocno) - pojawiają się wątki nadnaturalne, a akcja z refleksyjnej i spokojnej nagle robi się nieobliczalna, abstrakcyjna i dynamiczna. W tej części nie ma granic, a obrazy czasami przypominają sceny z makabrycznych, folkowych horrorów. A jednak i w tej części dopatrzeć można się tematów do refleksji - pojawia się choćby ciekawa rozmowa o religii, a czytelnik może zaobserwować jak łatwo można się w swoich niskich potrzebach zatracić. Cała intryga w tej części doczekuje się rozwiązania, a moment, w którym historia się urywa jest satysfakcjonujący - nie przynosi pełnego zamknięcia, ale to dobrze, bo dzięki temu finał nie jest tak schematyczny, oczywisty.

„Nic nie jest w stanie przygotować człowieka na szaleństwo innych.”

“Rytuał” okazał się horrorem, w którym każdy czytelnik lubujący się w tym gatunku niezależnie od preferencji podgatunkowych znajdzie coś dla siebie. To opowieść złożona z kameralnej, klaustrofobicznej grozy, która dzięki wstawkom refleksyjnym ociera się o thriller psychologiczny, opowieść survivalowa z psychologicznym twistem, która przeradza się w horror folkowy, nadnaturalny, krwawy i swoją dziwnością przerażający. Autor sprawnie korzysta ze stereotypów i dawnych wierzeń ludowych, jak i ciekawego miejsca, jakim jest szwedzki park narodowy, w którym wędrując przez kilka dni można nikogo nie spotkać. To powieść o zmiennym tempie, zmiennym punkcie ciężkości, w którym czuć nieskrępowaną wyobraźnię niosącą autora w dziwnych kierunkach. Nie dziwię się, że zdobył za nią nagrody, nie dziwię się, że ktoś zapragnął przełożyć ją na duży ekran, choć podejrzewam, że tak budowane napięcie największą frajdę przynieść może właśnie w wersji literackiej. Mam nadzieję, że to pierwsza z wielu książek Adama Nevilla, jakie polskiemu czytelnikowi będzie dane czytać!

„Nie ma czegoś takiego jak bezpieczeństwo. Prawda? Żaden z nas nie wiedział, co przyniesie życie. Wszyscy jesteśmy popaprani, Luke. Wszyscy nosimy w sobie traumy. Jesteśmy pokiereszowani tam, w środku. To, w jakim domu się mieszka, nie ma najmniejszego znaczenia.”

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Mova.

Dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"H" Bernard Minier

Autor: Bernard Minier

Tytuł: H

Cykl: Martin Servaz, tom 9

Tłumaczenie: Elżbieta Derelkowska

Data premiery: 13.10.2026

Wydawnictwo: Rebis

Liczba stron: 432

Gatunek: kryminał

 

Choć Bernard Minier już w dzieciństwie zdecydował, że chce pisać, to jednak ścieżka do debiutu literackiego była długa - po raz pierwszy książka z jego nazwiskiem na okładce na francuskich półkach księgarskich stanęła w 2011 roku, gdy sam autor miał już 51 lat. Od tego czasu jego życie się zmieniło - jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych francuskich twórców powieści kryminalnych, ze sporą liczbą nagród literackich na koncie, tłumaczeniami na 28 języków i kilkoma milionami sprzedanych egzemplarzy, a nawet i ekranizacją debiutu, która w 2017 roku pod tytułem “Lód” zagościła na Netflixie. Seria z Martinem Servazem towarzyszy mu od samego początku kariery, to tomem pierwszym z tym bohaterem pt. „Bielszy odcień śmierci” wkroczył na rynek i podbił serca czytelników. Pomiędzy kolejnymi tomami wydał też kilka osobnych powieści, a od 2022 roku rozpoczął nową serię - tym razem z kobiecą bohaterką Lucią Geurrero (recenzje - klik!).

Bernard Minier jest w Polsce znany i lubiany, kilka razy odwiedził nasz kraj, a w 2019 roku podczas pobytu został nagrodzony Honorową Nagrodą Wielkiego Kalibru. Wątek polski przewija się też przez jego najnowszą powieść pt. “H”, dziewiąty tom z Servazem, który można czytać bez zachowania chronologii serii.

 

Druga połowa grudnia 2022 roku, okolice Tuluzy. Kilka miesięcy temu po raz drugi spod opieki służb uciekł groźny seryjny morderca Julian Hirtmann, z którym los komendanta Martina Servaza już nieraz skrzyżował ścieżki. Z powodu ich skomplikowanej historii Servaz wraz z rodziną został przeniesiony w inne miejsce, które nieustannie pilnowane jest przez policję. Powinien się nie wtrącać, jednak po otrzymanym mailu nie może siedzieć w miejscu - napisał do niego francuski pisarz, który zamierza wydać książkę true crime o ucieczce i poszukiwaniu Hirtmanna, nad czym pracuje z grupą internetowych detektywów-amatorów. Czy naprawdę mogli zdobyć jakieś przydatne tropy? Wygląda na to, że to z Hirtmannem wiążą falę zaginięć młodych kobiet, które znikały przed lat i teraz zaczęły znikać znowu. Zanim Servazowi uda się dokładnie przyjrzeć tej teorii, musi wracać do pracy - ktoś zamordował znanego dziennikarza, a na miejscu zdarzenia odkryto ślady, które mogą wskazywać na powiązania z poszukiwanym… Tylko dlaczego przy tak dużej aktywności Hirtmann pozostaje ciągle tak mocno nieuchwytny?

 

Książkę otwiera kilka artykułów prasowych dotyczących ucieczki Hirtmanna i podejrzanych zbrodni, które są mu przypisywane, po czym historia dzieli się na części: cztery, a każda z nich opatrzona jest cytatem bądź dwoma. Części rozpisane są na 76 rozdziałów, numerowanych i tytułowanych, o różnej długości - od niecałej strony po kilka. Pisane są z perspektywy naprzemiennej w narracji trzecioosobowej czasu przeszłego. Styl powieści jest dojrzały, elokwentny - autor tak samo dobrze radzi sobie z filozoficznymi wstawkami, co z dynamicznymi, napakowanymi emocjami dialogami. Akcja toczy się tempem umiarkowanym, w którym zawsze jest miejsce na psychologię postaci i refleksje na temat czasów współczesnych, nie brakuje też klimatycznych opisów przyrody.

“Powinien był wyczuwać uspokajającą obecność gór za plecami, ale czuł raczej atmosferę nowoczesnego piekła, gehennę pożerającą wnętrze gór i wypluwającą je w postaci betonu, kruszywa i innych materiałów przeznaczonych do zasypania planety.”

Bo w serii z Martinem Servazem Pireneje, gdzie toczy się akcja, zawsze odgrywają ważną rolę. I w tym tomie nie jest inaczej - wraz z bohaterem przedzieramy się przez ośnieżone góry, małe wioski i lasy. Autor bardzo plastycznie oddaje krajobraz - raz w cieple płynącego z kominka dając poczucie bezpieczeństwa, by za chwilę w ciemnym domu otoczonym lasem pobudzić klimatem grozy. Zima przedstawiona w tej książce wydaje dźwięki, skrzypi i mrozi.

“To miejsce mogłoby przypominać baśniową krainę, gdyby Servaz nie wiedział, jakich strasznych wydarzeń było świadkiem.

Ale, z drugiej strony, czy baśnie nie były pierwotnie opowieściami o okropnościach? W każdym razie zanim Walt Disney starannie je ocenzurował, usuwając z nich całą krew, kazirodztwo, morderstwa i aluzje seksualne, by tego oszczędzić delikatnym nowym pokoleniom.”

Intryga kryminalna, choć oparta jest o dawne losy Servaza, prowadzona jest tak, by czytelnik sięgający po “H” bez znajomości wcześniejszych tomów nie czuł się poszkodowany. Co ciekawe, mimo ucieczki Hirtmanna jako bazy, tak naprawdę to zdarzenie pozostaje w tle, a od samego Hirtmanna więcej uwagi przyciągają postacie, które na historii tego mordercy chcą się wybić. Fabuła zatem zbudowana jest z kilku tak naprawdę oddzielnych od siebie historii, a każda jest różna od poprzedniej. Zagadka kryminalna nie idzie klasyczną ścieżką, a choć przez całą powieść śledztwo kryminalne jest prowadzone, to jednak dopiero pod koniec powieści skutecznie przejmuje uwagę czytelnika. Kilka scen akcji przeplata się z bardziej statycznymi obrazami, by na koniec kilkakrotnie zaskoczyć - szczególnie jeden zwrot akcji stawia całą opowieść do góry nogami, a ogromem konsekwencji, jakie niesie, sprawia, że pozostałe na jego tle bledną. W początkowych tomach serii Minier przyzwyczaił czytelnika do mocnych scen zbrodni - w tym tomie nie ma ich za wiele, choć nie mogę powiedzieć, że nie ma ich wcale.

“(...) zdjęcia stały się kolejną formą gwałtu.”

Historia złożona jest z trzech męskich perspektyw: Servaza, prezentera telewizyjnego i pisarza. Perspektywa Servaza jest najbardziej osobista - czytelnik szybko jest w stanie wyczuć, że Servaz jest już zmęczony. Ogrom spraw, jakie przez ostatnie piętnaście lat prowadził, straty, z jakimi w tym czasie musiał się pogodzić, w tym ta najświeższa ciągle jeszcze niezabliźniona, mocno wpływają na jego zapał i sposób postrzegania świata. Podczas lektury kilka razy miałam wrażenie, że to postać, której już specjalnie nie zależy, która mimo tego, że gdzieś tam nadal próbuje oczyścić świat z mroku, już nie wierzy, że faktycznie może coś zmienić. Postać Servaza porusza wątki rodziny, związku, rodzicielstwa, a jego zamiłowanie do muzyki klasycznej i równie klasycznych powieści wnoszą ją na bardziej wysublimowany poziom od większości jego kolegów po fachu.

“Pomyślał o żałobie, o tych, którzy nas opuszczają, a których cienie towarzyszą nam do samego końca - cienie rzucane na ścianę naszych krótkich żywotów. Pomyślał o upływającym czasie, o wszystkich tych cennych wysepkach radości w oceanie udręk i wątpliwości. Zastanawiał się, jak niektórzy mogą wciąż wierzyć w to, co wierzą. Zazdrościł im. Na tym świecie było tyle znaków, które wołały do nas, że nikogo nie ma, że jesteśmy sami.”

Drugą perspektywę przedstawia pisarz true crime, dzięki któremu możemy przyjrzeć się, jak ludzka tragedia jest beletryzowana. To on zaciera granicę pomiędzy dramatem jednostki, a fikcją, która ma za zadanie dostarczyć odbiorcy rozrywki. To on odpowiada w powieści z kilka scen balansujących na granicy grozy, a jego udział w intrydze długo pozostaje niejasny.

“Wiem, o czym pan myśli: o książce, którą pan napisze, o sukcesie. Ale to nie są tylko historyjki do opisania, Sachs, i pan powinien lepiej niż ktokolwiek wiedzieć, że to dramaty prawdziwych ludzi.”

Prezenter telewizyjny, który przyjmuje trzecią perspektywę, z kolei prezentuje największe zdeprawowanie - dla niego dramat jednostki to nie fikcja, a dobra zabawa, którą może przed innymi grać, tak by zwiększyć swoją popularność. To postać, która w paskudny sposób wykorzystuje władzę, zdeprawowana i zła, która każdą z relacji potrafi wypatrzyć.

“Postman pisał o tym, co on już wiedział, zanim zaczął stawiać pierwsze kroki w telewizji, a mianowicie, że polityka, wiadomości, sport, kultura i religia zamieniają się w rozrywkę, gdy tylko przejdą przez filtr telewizji (...). Tyle, że ta książka została napisana dawno temu, na długo przed tym, zanim Internet i portale społecznościowe całkowicie zmieniły sytuację. Nie chodziło już o rozrywkę, tylko o wojnę ideologiczną, która szalała na wszystkich frontach - zarówno w telewizji, jak i w sieci - wojnę bezlitosną, w której każdy, kto myślał inaczej, stawał się wrogiem do pokonania, śmiertelnym wrogiem.”

W serii z Servazem jest jeszcze jeden punkt obowiązkowy, którego nie mogło zabraknąć i w tym tomie. Chodzi o refleksje na temat przemocy i współczesności, krytykę świata, w którym coraz mniej jest miejsca na empatię i drugiego człowieka, a coraz więcej na własne uciechy. W którym tragedia drugiej osoby staje się rozrywką dla mas przynoszącą korzyść finansową tym, którzy krzyczą i dramatyzują najgłośniej. To świat, w którym coraz mniej miejsca na prawdę, bo ta wypierana jest przez kolorową fikcję. Czy naprawdę w takim świecie chcemy żyć? Sporo tu gorzkich refleksji, a jednak nie da się uciec od ich trafności…

“(...) takie pojęcia jak edukacja, wiedza i prawda zniknęły z większości programów. A normą stały się niespójność, trywialność, powierzchowność i nijakość.”

“H” Bernarda Miniera to z pewnością nie jest szablonowy kryminał. To powieść świetnie oddająca klimat surowej, pirenejskiej zimy, historia kryminalna, która ma uczulić czytelnika na tę dziwną potrzebę przemienienia zbrodni w rozrywkę. Tu świat odbity jest w ciemnych, acz prawdziwych barwach, a wizja ma siłę zmiany perspektywy. Z drugiej strony jednak zagadka kryminalna jest duszna, momentami makabryczna, napawająca grozą czy obrzydzeniem, która przez spokojne tempo i lekkie rozmycie na tle innych wątków chwilami pozwala, by uwaga czytelnika zawędrowała gdzie indziej. Najciekawszym jej momentem jest tak naprawdę finalny twist, którego w żadnym razie się nie spodziewałam! Choć “H” ma swoje słabsze momenty, to i tak bezsprzecznie wyróżnia się na tle tego, co dostarcza nam współczesny rynek kryminalny.

 

Moja ocena: 7/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Domem Wydawniczym Rebis.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

"Rostoły. Klątwa Wilczego Boru" Jacek Chlewicki

Autor: Jacek Chlewicki

Tytuł: Rostoły. Klątwa Wilczego Boru

Cykl: Rostoły, tom 2

Data premiery: 14.10.2026

Wydawnictwo: Mova

Seria wydawnicza: Mroczne Podlasie

Liczba stron: 320

Gatunek: powieść grozy / kryminał

 

Tej jesieni Wydawnictwo Mova stawia na polskich autorów i mroczne opowieści! “Rostoły. Klątwa Wilczego Boru” to druga książka wydana w serii wydawniczej Mroczne Podlasie, tym razem jednak to nie kryminał jest bazą opowieści jak było w “Kruchości” Marcina Silwanowa - klik!, a powieść grozy. Autor tej książki Jacek Chlewicki w poprzednim roku debiutował pierwszym tomem serii z detektywem Adamem Magusem pt. „Rostoły”, który wydał w ramach selfpublishingu i za który zdobył główną nagrodę w konkursie Empik Selfpublishing w kategorii Powieść z dreszczykiem. Ze słowem pisanym do czynienia ma jednak dłużej - od 2007 roku prowadzi działalność dziennikarską w sieci i prasie, pisze m.in. dla SuperExpressu. Z wykształcenia jest historykiem, który rozkochany jest w literaturze klasycznej.

 

Czasy współczesne, Podlasie, mała wioska Kruki. Adam Magus, detektyw do spraw niezwykłych na prośbę swojej przyjaciółki policjantki Marii Wasilewskiej Wigilię Bożego Narodzenia spędza wraz z nią na interwencji - muszą powstrzymać mieszkańców Kruków przed popełnieniem morderstwa. Problem w tym, że oni tego tak nie postrzegają - według nich ich ofiara, 13-letnia Wiktoria jest wampirem, którego po prostu chcą przegonić z ciała dziewczyny. Konflikt, mimo starań przyjezdnych narasta, zatem nie pozostaje im nic innego jak uciec przed przyszłymi oprawcami - na polecenie matki Wiktorii mają kierować się do sąsiedniej wioski. Niestety zamieć śnieżna im to uniemożliwia, a jedynym miejscem, w jakim teraz mogą się schronić, jest owiany legendą dworek szlachecki Wilczy Bór, który stoi pośrodku lasu. Czy to dobry wybór? Po przekroczeniu progu posiadłości, zaczynają tego żałować - to stare, pełne mrocznych zakamarków miejsce, w których tak łatwo znaleźć na ścianach ślady pazurów… Właściciel tego dworu, Dragomir Rakoszycki przytłacza stanowczością i ogromną sylwetką, a jego służącej Nadii bliżej jest do wiedźmy niż gospodyni. Niestety nie mają innego wyjścia - rozładowane telefony i zamieć utrudniająca poruszanie się sprawiają, że nie mają jak wezwać pomocy. Czy uda im się przetrwać tę noc? Jakie duchy nawiedzają te miejsce i czy Wiktoria faktycznie może być wampirem?

 

Książka rozpisana jest na trzynaście numerowanych rozdziałów (warto zwrócić uwagę na detale wydania papierowego - grafika rozdziałów ozdobiona jest czymś na kształt korzeni, które dobrze współgrają z klimatem grozy) i epilog. Akcja powieści toczy się w dużej mierze linearnie (choć narrator ma tendencję do wspominek), odstępstwem od tego są dwa fragmenty opowiadające o śledztwie sprzed kilku lat, które Adam prowadził z Marią w czasie, gdy sam jeszcze służył w policji oraz fragmenty, w których pojawia się pamiętnik pochodzący z przełomu XIX/XX wieku. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie czasu przeszłego przez Adama, którego kreacja świetnie nawiązuje do detektywów z kryminałów noir. Styl, w jakim jest pisana, jest więc konsekwencją tej kreacji - jest uszczypliwie, ironicznie, z humorem mającym na celu przekoloryzowane sytuacji. W książce jest sporo dialogów, w których autor sprawdza się świetnie.

“Spaliłem ten list i wszystkie inne, które kiedykolwiek od niej dostałem. Tak sobie pomyślałem, że ogień to wspaniała rzecz. Pozwala łatwo zapomnieć i pomaga zacząć od nowa.”

Poprzez formę narracji główny bohater stoi w centrum opowieści. Adam to człowiek, który przez całe życie od swojego otoczenia odstawał, z czego w końcu uczynił swój znak rozpoznawczy. Kiedyś próbował żyć tak, jak inni - w końcu wstąpił do policji, pracował w zespole. Od kilku lat jednak idzie swoją własną drogą, jest sam sobie szefem, przyjmuje zlecenia, które innych detektywów nie interesują, a jemu dostarczają dobry przypływ gotówki, którą chętnie przeznacza na dobre ubrania, zegarki, kosmetyki i inne luksusy. To ciekawa postać, którą łączy w sobie wspomnianego już detektywa kryminałów noir z pogromcą duchów i megalomanem, a jednak poprzez ironiczną formę narracji dająca się lubić. Warto też zaznaczyć, że choć Adam tropi duchy, to do zajęcia podchodzi racjonalnie - nie wierzy w zjawiska nadprzyrodzone, dzięki czemu czytelnik może z góry założyć, że rozwiązanie historii powinno być w pełni racjonalne.

“Na początku założyłem, że problemy z duchami dotyczą wyłącznie ludzi bogatych, bo tylko tacy się do mnie zgłaszali. Szybko jednak pojąłem, że to nieprawda. Każdy ma swojego ducha, którego się boi, tyle tylko, że nie każdego stać było na moje usługi.”

Obok Adama “zwyczajną” postacią jest Maria, policjantka, z którą kiedyś pracował, a z którą od tego czasu łączy go przyjaźń. Jej postać zbudowana jest na zasadzie kontrastu - dla niej wygląd nie jest ważny, jest cicha i dobra, a równocześnie ciągle jeszcze dość naiwna, przez co nie jest specjalnie wyrazista.

Tego jednak nie można powiedzieć o pozostałych postaciach - Dragomirze, Nadii, Wiktorii, którzy balansują na pograniczu postaci ludzkich i zjawisk nadprzyrodzonych. W ich tle przewijają się takie zagadnienia jak wampiryzm, nieśmiertelność i czary.

“- Uważasz, że jestem potworem - oświadczył.

- Mordercą. Nie dodawaj do tego żadnej filozofii - odparłem.

- Mężczyzna, który nie widzi sensu życia, przypomina psa żyjącego na łańcuchu. Najpierw rozpaczliwie próbuje się uwolnić, potem godzi się ze swoim losem, a na końcu staje się otępiały. Nie godzę się z takim losem. Chcę pokonać śmierć i uczynię wszystko, żeby to zrobić.”

Intryga powieści opiera się o wątek grozy, w którego centrum stoi dworek i jego właściciel - czy to nawiązanie do klasycznego wątku nawiedzonego domu? Autor bawi się obrazami znanymi z tego gatunku literackiego, jak i fantastyki, nie brakuje też miejsca na wątek historyczny, dzięki któremu wraz z narratorem czytelnik może poznać historię tego miejsca. Nie zapominajmy też o kryminale noir, przez co wraz z biegiem lektury nieustannie zmienia się klimat powieści. Mam wrażenie, że z każdego z tych gatunków i wątków autor wyciąga coś dla siebie i przekształca to w formę, która nie jest ani powieścią w pełni na poważnie, ani też faktyczną satyrą, choć bez wątpienia historia mocno bazuje na przekoloryzowaniach. Może właśnie przez po miałam problem z wczuciem się w historię w warstwie emocjonalnej - sceny w teorii straszne wcale nie wywoływały dreszczy, a akcja nie przyniosła adrenaliny. Nie pomogło też kilka naciąganych w prawdopodobieństwie scen.

 

Autor przez całą powieść stara się trzymać czytelnika w niepewności czy to, co narrator opisuje, dzieje się naprawdę. Rzeczywistość miesza się ze snem, a co ważniejsze - Adam dostaje gorączki, więc kto wie, może część jego relacji to po prostu majaki? To dobry zabieg, choć i on nie został w pełni wykorzystany - ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że nie potrafię oddzielić prawdy od wyobrażeń. Co więcej, świetna sceneria mrocznego, zatrzymanego w poprzednim wieku dworku pełnego tajnych schowków i przejść odciętego od świata śniegiem i głębokim lasem też zdaje się nie do końca wykorzystana - mogłaby przecież już sama w sobie stworzyć niepokojący klimat, który dodatkowo rozmywałby granicę pomiędzy realnością a baśnią.

“Świat dzieli się na ten, który widzimy, oraz na ten, który istnieje tylko w naszych głowach. Pokazuję moim zleceniodawcom, jak odróżnić obie te rzeczywistości.”

“Rostoły. Klątwa Wilczego Boru” to powieść, której założenia są naprawdę ciekawe. Autor pochyla się nad zagadnieniami i motywami, które od dawna przewijają się w powieściach grozy: pragnienie nieśmiertelności, nadzwyczajnych mocy, klątw, zjawiska nadprzyrodzone stają się bazą historii, która zakorzeniona jest w podejściu racjonalnym, jakie prezentuje główny bohater, a zarazem narrator powieści. Autor wyciąga z kilku gatunków literackich to, co znajome i łączy to na swój sposób dając historię, która może być naprawdę klimatyczna, raz straszna, raz zabawna przez to, że jest tak mocno przekoloryzowana. A jednak coś mi tutaj nie zagrało tak jak powinno, przez co nie wyczułam żadnego klimatu powieści - w żaden sposób nie wpłynęła na moje emocje, za co, mam wrażenie, odpowiadają zbyt częste przeskoki gatunkowe, bo przez nie zabrakło miejsca, by ten klimat zbudować. Potencjał powieści jest duży, szkoda tylko, że nie został wykorzystany na tyle, bym była w stanie nią się jednoznacznie zachwycić.

 

Moja ocena: 6,5/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Mova.

Dostępna jest też w abonamencie 

Dodaj na półkę - klik!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »

Book tour z "W zasięgu śmierci"!

Debiut Aldony Kucner w miniony piątek świętował swoją pierwszą miesięcznicę na naszym rynku książki! Dokładnie tego dnia miałam przyjemność poznać się z autorką na żywo na Targach Książki w Krakowie i trochę o ten niezwykły miesiąc z jej życia wypytać. Ale w poprzednim tygodniu nie zabrakło też atrakcji dla Was - na Instagramie i Facebooku przygotowałam dwuczęściowy wywiad, w którym Aldona Kucner opowiedziała o swojej drodze do debiutu literackiego, o tym, co było dla niej w tej historii naprawdę ważne, jak i o tym, co dalej... (cz.1: IG - klik!, FB - klik!, cz.2: IG - klik!, FB - klik!). W tym wypadku pozostaje już teraz tylko jedno - ogłosić book tour z "W zasięgu śmierci"! 

Dla kogo jest to książka? Dla fanów kryminałów, w których nie tylko sama zagadka kryminalna jest ważna, ale liczą się też i postacie - kreacja głównej bohaterki Gizeli Sikory jest świetną kombinacją śledczej ze skomplikowanym życiem prywatnym z powiewem świeżości. Zresztą jej współpracownicy, zwierzchnicy i ich wspólne relacje też budzą dużo emocji! Zagadka kryminalna z kolei mocno osadza nas w tematach współcześnie ważnych, opowiada między innymi o tym, jak mocno nasze życie powiązane jest z tym, co dzieje się w sieci... Blaski i cienie, duże pieniądze kontra wielkie marzenia, a w tle piękny Wrocław. Brzmi dobrze? Zapraszam do zgłoszeń na book tour, a jeśli chcecie dowiedzieć się o książce jeszcze więcej, to wpadnijcie na recenzję - klik! 

Zasady uczestnictwa w book tourze:

1. Książkę możecie trzymać maksymalnie 2 tygodnie od daty jej otrzymania, później wysyłacie ją dalej (adres kolejnej osoby otrzymasz ode mnie lub bezpośrednio od kolejnego uczestnika)
2. Recenzję/opinię/film (zależy gdzie się udzielacie) proszę zamieście maksymalnie do 3 tygodni od daty otrzymania książki. Oznaczcie mój blog/IG/FB, profil autorki oraz Wydawnictwa Dolnośląskiego w swoim poście, wykorzystajcie któryś z hasztagów: #kryminalnatalerzu, #kryminalnatalerzupoleca, #czytajzkryminalnatalerzu, a jeśli platforma, na której publikujecie, na to nie pozwala, to po prostu wspomnijcie, że jest to książka czytana w ramach book touru organizowanego przez kryminalnatalerzu.pl. Możecie też oznaczyć autorów i autorki antologii - na pewno będą chcieli poznać Wasze wrażenia!
3. Książkę możecie wysłać pocztą, kurierem, paczkomatem – jak Wam i odbiorcy najwygodniej, ważne, żeby przesyłka miała numer, by się nie zgubiła! Jej numer po wysłaniu od razu koniecznie wyślijcie do mnie!
4. Książka jest do Waszej dyspozycji – możecie po niej pisać (doradzam, by używać czegoś wyraźniejszego niż ołówek), zakreślać, zaznaczać. Proszę jednak o jej poszanowanie, czyli bez gniecenia i rozrywania 😉
5. Zostawcie w książce po sobie ślad – z przodu książki przygotuję do tego miejsce oraz wkleję małą mapkę, na której oznaczymy trasę książki – nie zapomnijcie dorysować swojego punkcika! Będę mogła sobie później powspominać! 😊
6. Do wysyłanej paczki dorzućcie coś od siebie (herbatkę, coś słodkiego czy tym podobne przyjemności), tak by kolejnemu uczestnikowi było miło.

Zgłaszać się możecie w komentarzu pod postem tu na blogu, pod postem na IG i FB oraz w prywatnych wiadomościach na IG i FB oraz mailowo: kryminalnatalerzu@gmail.com. Kolejność uczestnictwa zapisywać będę według kolejności zgłoszeń (oczywiście później uczestnicy mogą dogadać zmiany w kolejności między sobą).

Listę uczestników zapiszę w tym poście do jutrzejszego wieczoru.

Książka ruszy w podróż w przeciągu tygodnia, ale listy uczestników nie zamykam, można zgłaszać się także w trakcie trwanie book touru. Zastrzegam sobie jednak możliwość zamknięcie listy, w chwili kiedy liczba uczestników przekroczy 30 osób.

W book tourze nie będą uwzględniane osoby, które trzy razy przekroczyły terminy wysyłki książki lub trzy razy nie wystawiły opinii w moich wcześniejszych BT.

Zachęcam też do udostępniania wiadomości o book tourze na swoich profilach - wystarczy, że udostępnicie post o bt, który ukazał się u mnie na IG i FB, a także do polubienia profili wydawnictwa, autorki książki i moich własnych 😊

W razie pytań jestem dostępna na IG i FB oraz oczywiście mailowo.

Serdecznie zapraszam do zgłoszeń, a uczestnikom życzę przyjemnej lektury!

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Lista uczestników:

1. @malgorzatanocon

2. @magiaa_stron

3. @po_prostu_o_ksiazkach

4. @natka_tom

5. @handmadebygrazkam

6. @mamazaczytana

7. @sandrula2008

8. @danutabobrowicz

9. @alexa.miedzy.stronami

10. @cacko.od.reki

11. @zaczytana_panna

12. @ksiazkara_kasia

13. @mirkowo3

14. @izabelawatola

15. @zakochani.wksiazkach

16. Małgorzata Bielawska (FB)

Czytaj więcej »

"Moja" Małgorzata Węglarz

Autorka: Małgorzata Węglarz

Tytuł: Moja

Cykl: Moja, tom 1

Data premiery: 10.09.2025

Wydawnictwo: Pascal

Liczba stron: 336

Gatunek: thriller psychologiczny

 

Małgorzata Węglarz to polska autorka, która swego czasu wprowadziła małą rewolucję w gatunku reportażu - w 2021 roku debiutowała na rynku książką „Wszystko, co powinieneś wiedzieć, zanim umrzesz. Tajemnice branży pogrzebowej”, która jako pierwsza w Polsce odsłoniła realia branży pogrzebowej “od kuchni”. Ten tytuł zaprowadził ją na konferencję TEDx Warsaw Women, gdzie wygłosiła krótką prelekcję. Od tego czasu autorka dzieli swoją twórczość na literaturę faktu i beletrystykę - na swoim koncie ma już cztery solowe reportaże oraz jeden napisany w duecie, a także siedem powieści, z czego dwie ukazały się kilka lat przed pierwszym reportażem: w 2013 i 2016 i wydane zostały pod pseudonimem Maggie Moon. Twórczość beletrystyczną autorki można także podzielić na dwie kategorie: zaczynała od powieści gotyckich osadzonych w XIX-wiecznej Anglii inspirowanych twórczością Edgara Allana Poego (jak np. “Sznurki starej marionetki” - klik!), po czym przerzuciła się na historie współczesne osadzone w środowisku polskim, czego wyrazem jest trylogia thrillerów psychologicznych rozpoczynająca się powieścią “Moja”. Już teraz na rynku dostępny jest tom drugi pt. “Nasza”, a trzeci, ostatni, jest w fazie przygotowania - niedawno autorka informowała w mediach społecznościowych, że postawiła w dokumencie tekstowym ostatnią kropkę.

 

Czerwiec 2015 rok, niewielka wioska Czarci Jar położona w północno-wschodniej części Polski. W głębokim lesie turyści zobaczyli smugi dymu - ukryta między drzewami chatka położona na niewielkiej polanie stanęła w ogniu. W progu domu stoi dziewczyna, która z jakichś powodów nie ucieka, dopiero interwencja turystów ratuje ją przed śmiercią. Nieprzytomna trafia do szpitala, a tamtejszy personel powiadamia lokalną psycholożkę Barbarę Langman, której wystarczy jedna rozmowa, by nabrała pewności, że to ofiara długotrwałej przemocy z głęboką psychiczną traumą - tak głęboką, że nie pamięta nawet swojego imienia. Wygląda na to, że cały jej umysł zajmuje On, który według niej z pewnością za chwilę ją znajdzie i ukarze za nieposłuszeństwo. Kim jest ta dziewczyna, którą ktoś przez lata nie nazywał jej imieniem, tylko Moją? Czy dręczące ją poczucie zagrożenia, czającego się obok niej niebezpieczeństwa jest zasadne? Barbara naznaczona swoją traumą z przeszłości jest zdeterminowana, by znaleźć odpowiedzi na wszystkie pojawiające się wokół historii Mojej pytania.

 

Książka rozpisana jest na prolog osadzony w 1995 roku i trzydzieści dwa rozdziały, których akcja rozciąga się pomiędzy 1997-2015. Do każdego rozdziału przypisana jest postać, z perspektywy której dany fragment jest opisany. Głównymi narratorkami są Moja i Barbara, pojawiają się też i drugoplanowi narratorzy m.in. On, ten, którego Moja się tak boi. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie czasu teraźniejszego. Styl, w jakim powieść jest pisana, jest codzienny, autorka nieraz posługuje się potocznym słownictwem, nieraz padają też mocniejsze słowa, czasami przekleństwa, jednak ich użycie ma swoje uzasadnienie, wypada naturalnie. Język narracji subtelnie przypisany jest do postaci np. rozdziały Barbary podszyte są sporą dawką ironii i autoironii, a te pisane z perspektywy Mojej bywają rwane - dokładnie tak, jak jej wspomnienia.

„Nauczyłam się, że agresja jest bezpieczniejsza niż ten pozorny niż ten pozorny spokój, bo to on skrywa mrok.”

Każda z postaci, która jest w jakiś sposób uwikłana w fabułę, niesie sobą własną, skomplikowaną, często traumatyczną historię. Moja przeżyła w swoim niedługim jeszcze życiu najwięcej z nich, a autorka całkiem nieźle oddaje jej poczucie wyobcowania, poczucie, że świat, do którego teraz trafiła, nie jest jej światem. Przez sporą część fabuły tajemnica jej uwięzienia i niewoli pozostaje tajemnicą, a tym, co przyciąga uwagę, jest sposób funkcjonowania jej umysłu - wspomnienia pojawiają się w snach, a w chwilach świadomość tym, co siedzi w jej głowie, to przez lata wpajane zasady. Czy po czymś takim dziewczyna ma szansę wrócić do normalności, żyć tak jak każdym inny żyje na tym świecie? Czy jej umysł ma jeszcze szansę wrócić na właściwe tory, odzyskać proporcje, pozwolić jej myśleć o tym, czego ona potrzebuje?

“„Ofiara” powtarzam w głowie. Ofiara, ofiara. Czy to teraz moje imię?”

Czytelnik dzięki naprzemiennej narracji otrzymuje szerszy obraz tego, co dzieje się z Moją po uwolnieniu. Przyglądamy się problemowi odnalezienia tożsamości osoby, która nie wie jak się nazywa - jak reaguje na to policja, psycholog, społeczeństwo. Jak szybko czyjaś osobista tragedia może stać się sensacją, jak mocno współczesny świat nastawiony jest na monetyzację nieszczęścia i jak szybko o pojedynczych tragediach się zapomina.

 

Prawdziwie zainteresowana losami Mojej wydaje się jedynie Barbara. To ciekawa postać ujęta poprzez ironiczny humor. Dwadzieścia lat temu jej nastoletnia córka została porwana i nigdy nie wyjaśniło się, co się tak naprawdę stało. Barbara jednak zdołała wrócić do życia - poobijana, niedbająca o samą siebie, a jednak zdeterminowana, by pomagać innym. Specjalizuje się w ofiarach przemocy, dzięki czemu może Mojej zapewnić odpowiednią opiekę i uwrażliwić otoczenie na to, co dziewczyna teraz przeżywa (scena z pewnym lekarzem mocno dalej do myślenia).

„Przemoc może spotkać każdego. To niepokojące, kiedy doświadczamy jej z ręki osób, które powinny o nas dbać i nas chronić.”

Przez pierwszą połowę powieści skupiamy się głównie na tym, jak Moja wraca do świata, do rzeczywistości. Dopiero z czasem zagadka kryminalna wysuwa się na plan pierwszy - jej główna oś fabularna nie jest mocno skomplikowana, części rozwiązania czytelnik może się domyśleć, jednak istotniejsze są powody: dlaczego do porwania Mojej doszło, dlaczego On czuł taką potrzebę. Autorka przez całą opowieść rozrzuca pewne tropy, wskazówki, które długo wydają się albo błędem albo czymś kompletnie niezwiązanym z zagadką, a jednak warto zachować czujność - tu wszystko spina się w całość.

 

A choć w teorii wszystko brzmi pięknie, to jednak nie czułam głębokich emocji podczas lektury. Bo choć historia jest dobrze przemyślana i umotywowana (no, poza jedną dość wątpliwą sceną), to nie została mocno odwzorowana pod kątem psychologicznym - ani postać Barbary ani Mojej nie poruszyła moich emocji na tyle, bym mogła zapłakać nad ich losem. Może stało się tak dlatego, że narracja podzielona na kilka postaci i skupiona na wydarzeniach, na kolejnych aktach przemocy (które w większości przypadków nie są opisywane wprost, ale jednak bardzo jasno zasugerowane) po prostu nie miała tyle miejsca, bo przedstawić umysły postaci krok po kroku? Przemiany, jakie w ich głowach zachodzą dały mi wrażenie fragmentarycznych, niedostatecznie pogłębionych, mechanizmy działania umysłu zostały raczej tylko zasygnalizowane, niż w pełni omówione. Może taki był cel autorki? Może ja po prostu przeczytałam już w swoich życiu za dużo książek o psychicznym uzależnieniu od drugiej osoby? Wszystkie mechanizmy, o jakich pisze tu autorka, były mi już dobrze znane zarówno pod kątem fikcji, jak i literatury faktu, książek i seriali, a to w połączeniu ze średnio pogłębioną warstwą psychologiczną sprawiło, że po prostu nie miałam na czym na dłużej zakorzenić się emocjonalnie.

„Lata dziewięćdziesiąte jedni wspominają z nostalgią, a dla mnie to czasy krzywdzenia takich jak ja. (...) Bez problemu wierzono wtedy, że sataniści mordują dzieci, ale kiedy te znikały, znajdowano setki wymówek, dlaczego mogły odejść same.”

“Moją” Małgorzaty Węglarz polecam zatem osobom, które z tematyką psychologicznej przemocy, psychologicznego uzależnienia nie miały do tej pory za wiele do czynienia - autorka dobrze opisuje podstawowe mechanizmy ofiary, która po latach więzienia wraca do życia. To punkt wyjścia do zgłębiania tego skomplikowanego zagadnienia, w którym mózg ludzki działa zarówno jako obrońca, jak i wróg samego siebie. Ciekawe mechanizmy psychologiczne ubrane zostały w fabułę pełną trudnych historii - różny rodzaj przemocy, jaką są w stanie zadawać najbliżsi, różnie pojmowane pojęcie uzależnienia od drugiej osoby stają się dopełnieniem, które wzbogacą intrygę opartą o zagadkę zaginięcia i braku poszukiwań Mojej. Warto zwrócić też uwagę na tło, zmieniające się czasy - dobrze zarysowana jest perspektywa zarówno w latach 90. XX wieku, jak i czasów aktualnych. Dla czytelników z dużym doświadczeniem w tym rodzaju thrillerów może jednak to wszystko okazać się niewystraczające - sama mam poczucie “liźnięcia” tematu niż faktycznego zgłębienia. To sprawiło, że w historię nie mogłam się w pełni zaangażować i czerpać z niej bezsprzeczną przyjemność, a to odbiło się na subiektywnej ocenie. Czy z tomem drugim będzie inaczej? Mam taką nadzieję, “Nasza” mam już przecież pod ręką.

 

Moja ocena: 6,5/10

 

Recenzja powstała w ramach współpracy z Małgorzatą Węglarz.

Podoba Ci się to, co robię?

Wesprzyj mnie na patronite.pl/kryminalnatalerzu i dołącz do grona moich Patronów!

Czytaj więcej »